GÖÇTÜ KERVAN
Falan tarihte evimize misafir gelsin isterdik. Belki de o tarih her zamanki gibi çocukluğuma tekabül ediyordur bilemiyorum. Akraba olsun, konu komşu olsun akşam oturmalarıyla evlerimize muhabbet dolunca herkesin sıkıntısı bir nebze olsun hafiflerdi belki. Omzumuza dokunan samimi bir el, belki mahallenin ablasının nasihatleri, belki de akşamın darında duyduğumuz o çok güzel çocuk sesleri psikolojik terapinin âlâsıydı. Yani kimsenin “banane” kelimesini bilmediği zamanlardı. Kapıda bir araba sesi ya da yaklaşan ayak sesleri ile kapımızın çalacak olması heyecanların en tatlısıydı. Sobada çıtırdayan alevler, üstünde güğüm ve en güzeli çay… İbrahim Sadri’nin “Kuş Hatıraları” şiirinde dediği gibi; “bir hayat bilgisi fotoğrafı gibiydik.” Fıtratımızdan mütevellit geçmişe olan hasretle geçmiş zaman eklerini çok kullandım farkındayım. Gelelim şimdiki zamana? Bütün bunların yerini şimdi Facebook bildirimleri, Twitter retweet’leri vs. aldı. Artık muhabbetler bilgisaya...